Oeff werk je op het mbo?!

“Oeff pittig lijkt me!”..Ik sta op een verjaardag en vertel over mijn baan. Op eén of andere manier blijft het mbo een slechte naam hebben als werkplek. De één vergelijkt de school met een “dangerous minds” plek waar er regelmatig relletjes zijn, “zeker met al die diversiteit & pubers op school” en de ander lijkt het lesgeven op zich al een klus.
Regelmatig haal ik mijn schouders op wanneer mensen de “Oeff.. zin” uitspreken. Hmm ik weet niet of het lastig is.. Is lesgeven (soms) pittig? Ja. Is het elke dag anders? Ja. Vraagt het veel flexibiliteit? Ja. Hoor je wel eens verhalen, woorden, voorbeelden waar je nooit eerder van had gehoord? Ja. Sta je wel eens met kippenvel, een traan, rode vlekken je nek of een big smile voor je klas? Ja. Ben je naast docent ook mentor, peer, rolmodel, slecht nieuws brenger & changemaker? Ja.

Ik denk dat iedereen het woord “pittig” anders interpreteert. Ik zie mijn werk niet per se als lastig maar wel als uitdagend. Een baan die nooit 1 dag hetzelfde en te voorspellen is. Maar dit hoort bij het werken met mensen. Vaak is het lesgeven zelf niet de moeilijkste klus maar wel als je met studenten in gesprek komt over onderwerpen die ons allen raken. Vanmorgen bespraken we bijvoorbeeld het nieuws, een manier om mijn burgerschapsles te starten. 1 van de studenten las zijn nieuwsbericht voor; “nieuw medicijn tegen kanker te duur voor Jan-Modaal”.. Sommige studenten reageren boos, gaan in discussie waarom er zulke berichten worden geschreven en hoe het komt dat er zo onderscheid wordt gemaakt en 1 meisje begint hard te snikken en rent de klas uit. 2 klasgenootjes rennen haar achterna. Daar sta ik dan, de klas is muisstil en ik check bij de klas of ik even naar de meiden kan lopen. “Natuurlijk juf”.. buiten op de gang staan de meiden dicht bij elkaar en troosten de huilende student. Ze heeft net een dierbaar familielid verloren aan kanker en dit bericht kwam hard binnen. “Hoe kan het juf, met al dat onderzoek en al dat geld er nog steeds geen medicijn is. Men kan nu hologrammen, 3d printers en maanlandingen maken dan moet een stom medicijn toch ook lukken?!”.. We zijn allen stil. Bij terugkomst in de klas reageren de andere klasgenoten warm en bezorgd op de verdrietige studente. Wat daarna volgt is bijzonder, we raken in gesprek over leven/ dood en het hiernamaals. We sluiten de les af met een minuut stilte voor iedereen die we hebben verloren.

Docent zijn is werken met mensen, met ieder een eigen verhaal en levenspad. Sommige jonge mensen maken meer mee dan een gemiddelde vijftiger, dat maakt het niet meer of minder erg, het maakt dat je de lessen en dagen moet nemen zoals ze zijn en de jonge mensen tools moet geven om met deze levenslessen om te kunnen gaan. Pittig of niet, het is een voorrecht om iemand een stapje verder te helpen in hun leven.