“Hey juf, hoe is het? Hier even een mailtje vanuit de collegebanken in Leiden, super tof hoor hier in Leiden maar wat groot en onpersoonlijk zeg. Bent u morgen op school? Ik ben dan in de buurt en zou graag even willen groeten”.. 

Bij het openen van mijn mailbox tref ik deze e-mail. Hij is een van mijn oud studentes die nu de lerarenopleiding in Leiden volgt. Ooit begonnen op niveau 2 studeert ze nu met veel passie en plezier op het hbo. Een droom voor haar die uitkwam. Het tempo is snel, de boeken zijn dikker maar 1 ding vindt ze het meest lastig; de onpersoonlijkheid. 

Vanmiddag kwam studente N. langs om even te groeten en bekende gezichten zien. “Raar”, begon ze, “Hoe vaak ik hier heb gedacht dat ik zo snel mogelijk mijn diploma wilde halen om verder te kunnen, voelt het toch fijn om hier weer even te zijn. Hier hangt er een sfeer van een kleine familie en zijn de docenten oprecht geïnteresseerd in je. Het maakt jullie zeker uit of je er wel of niet bent, hoe het echt met je motivatie gaat en wat je dromen zijn.” 

Terwijl ik naar haar luister denk ik terug aan het mbo-hbo debat waar ik gister was op de Hogeschool van Amsterdam. Met diverse partijen waren we in debat over hoe we de stap van het mbo naar het hbo kleiner kunnen maken. Maar ook hoe het komt dat er vele mbo studenten tijdens het eerste jaar van de nieuwe opleiding uitvallen. Het snelle tempo, gebrek aan theoretische kennis, persoonlijke problematieken werden als oorzaken opgegeven. Echter werd er ook gesproken over het ontbreken van goede studentenbegeleiding. De opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening aan de HvA (waar vele studenten, die ik doceer, heen stromen) heeft bijvoorbeeld dit jaar al 500 eerstejaars. Studenten begeleiden gaat daar door die grote aantallen dus anders dan op het ROC. Dit geldt ook voor Leiden als ik de verhalen van studente N. zo beluister. 

Het is sneu want zoals Meester Bart gister tijdens het debat zo mooi verwoorde; “een succesvolle studie wordt bepaald door docenten die samen met studenten in die trein willen zitten, op weg naar een bestemming die voor veel studenten nog onbekend is. Het liefst komt de student snel mogelijk bij zijn eindbestemming. Soms is uitvallen ook helemaal niet erg. Deze studenten kiezen voor een andere richting, of stappen uit op zoek naar een baan om hun droom te verwezenlijken. Met een beetje geluk nemen zij vanuit hun opleiding hun bagage mee om uiteindelijk met een omweg hun eindstation te bereiken.” Samenwerking en persoonlijke aandacht zijn dus de kernwoorden.

Terwijl studente N. haar thee op heeft en ons bij heeft gepraat staat ze met een grote smile op en zegt;”onpersoonlijk of niet, door jullie en mijn harde werken studeer ik nu in Leiden en vlammen zal ik, pas op want straks word ik jullie grootste concurrent ;-)”. Gelijk heeft ze om zo te dromen & denken en ik kan niet wachten om mijn concurrente straks op een school rond te zien lopen die op haar manier weer studenten zal laten dromen.