Van droom naar realiteit..

Deze week geen lessen maar POP gesprekken. Persoonlijk Ontwikkelings Plan gesprekken. Met elke mentorstudent zit ik  +/- 45 minuten en heb het over hun schoolverloop, dromen en doelen. Met de één is het een kort en bondig gesprek; “alles gaat goed juf en ik ben lekker bij” en bij de ander ben je in 5 minuten al in een serieus gesprek verwikkeld. Alle onderwerpen komen aan bod; hun dromen, thuissituatie, talenten, motivatie, ergernissen en onrust. Je leert tijdens deze gesprekken de student (en opleiding ;-)) goed kennen en maakt echt een slag als mentor/ docent.

Terwijl ik me voorbereid op het gesprek met studente O. denk ik aan haar ontwikkeling. O is begonnen als stille en rustige studente, echter heeft ze de laatste tijd meer grapjes en praatjes en zie ik haar bijna stralen. Ik ben benieuwd naar ons gesprek… Lichtelijk zenuwachtig maar met een grote smile gaat O. voor me zitten. Ze begint door te vertellen over haar zenuwen, ze wil het zo graag goed op op school, zeker nu ze haar draai steeds meer vindt, maar vindt het oh-zo spannend.
O. komt van de verpleegkunde opleiding welke ze helaas niet heeft afgemaakt. Ze wilde zich enkel richten op werken met kinderen en niet ook verpleegkundige worden voor ouderen, volwassen en andere doelgroepen. Nu ze in het basisjaar zit van OA, PW en SCW ontdekt ze wat ze nog meer kan doen met kinderen en “hun beter maken”.
Wanneer ik haar vraag naar haar droom schuift ze een beetje op haar stoel en geeft aan dat ze graag in het ziekenhuis als (assistent) docent/ pedagogisch begeleider zou willen werken. Ze heeft alleen geen idee of dat kan en weet niet waar ze moet beginnen.

Dit is iets wat ik veelal terug zie bij mijn studenten. Velen kijken op naar de “grote, echte wereld” waar de drempel zo hoog lijkt en voelt. Een stap naar het HBO/ werkende leven is vaak net ietsje te ver en een kleine steun/ handuitreiking kan al zo veel voor deze studenten betekenen.

Ik vraag bij O. door naar haar droom en hoe meer ze erover verteld hoe meer ze begint te stralen. Mijn hersenen denken hard mee en mijn handen beginnen te jeuken om deze meid een stapje verder te brengen. Ik spoor haar aan om rond te vragen, ziekenhuizen binnen te lopen en onderzoek te doen. “Denkt u echt juf dat dat kan, dat ze naar mij zullen luisteren?!”..

Elke keer wanneer een student dit aan mij vraagt breekt mijn hart een beetje; hoe groot en stoer velen ook lijken, hun onzekerheid/ gebrek aan rolmodellen/ zoektocht naar dat extra zetje liegen er niet om.

Ik maak enkele afspraken met O. en rond het gesprek af. Nadat we klaar staan staat haar vriendin/ klasgenoot voor de deur en wanneer O. naar buiten loopt hoor ik haar vriendin haar direct vragen; “En? hoe ging het?” O. begint zachtjes en druk te vertellen terwijl ze op de gang plaats nemen op een bankje. Wanneer ik klaar ben met de volgende student lopen de meiden net weg, ze gaan naar de stad om nieuwe kleren en schoolspullen te kopen die bij hun nieuwe missie past; de serieuze student ;-)