Beats & dreads

Als ik mijn ervaren collega’s mag geloven schijnt dat het niet uit maakt hoe lang je in het onderwijs zit, de eerste lesweek blijft altijd soort van spannend. Spannend omdat je benieuwd bent naar wat de nieuwe studenten zullen brengen & hoe de oude studenten zijn gegroeid in de zomer èn of je het nog wel kunt; “docent zijn”. Terwijl ik deze eerste lesweek op school rond liep en de studenten in hun nieuwe outfits bekeek & vakantieverhalen hoorde moest ik denken aan mijn eerste dag binnen het ROC van Amsterdam…

Nadat ik een poos bij de Raad voor de Kinderbescherming had gewerkt was ik geswitcht naar de commerciële sector omdat ik de wachtlijsten/ nooit geld en de beperkingen in het welzijnswerk zat was. Maar na ruim twee jaar mooie maatpakken bekijken en business jargon te hebben gehoord miste ik de diversiteit en bepaalde echt- rauwheid van mijn oude baan. Of toeval bestaat weet ik niet maar kort daarna belde mijn oud manager van de Raad mij op met de vraag of ik ooit had nagedacht om les te gaan geven binnen het mbo. Ze zocht iemand die goed om kon gaan met de studenten, hun achtergrond begreep & kende en het leuk vond om hun het vak; social work, te leren. Iemand met passie voor de doelgroep & werk dus. “Well that’s me” dacht ik, hoewel ik totaal geen beeld had bij lesgeven; ik, een juf?!

Enige tijd later liep ik voor het eerst het schoolgebouw binnen en na een paar seconde wist ik het; “vergeet die vooroordelen over het mbo, hier leeft het!” Terwijl ik stond te wachten voor mijn sollicitatiegesprek liepen beren van jongens met lange dreads of een tattoo onder hun oog & meiden in outfits waar je drie keer naar moest kijken vanwege alle details, mij voorbij. Daarnaast hoorde ik tig talen en een zware hip-hop beat die van de dansopleiding bovenin het gebouw kwam. De studenten die ik zag deden me denken aan het type jonge mensen die ik bij de Raad ook tegen kwam; recht door zee, passievol, hart op de tong en niet bang om mij eens uitgebreid te checken en testen. Echter zou ik nu dan wellicht niet hun (verplichte) hulpverlener zijn maar een docent die hen meer kon leren over het vak en nog beter; hoe zij verschil konden maken met hun kennis & ervaring. Vijf jaar terug gaf deze gedachte mij een grote smile en werd ik aangenomen.

De eerste lesweek van mijn vijfde schooljaar zit er op en ik weet zeker dat dit weer een jaar zal worden waar ik dagelijks diverse emoties zal ondervinden die mij vormen, laten groeien en scherp houden en deze wil ik zeker delen. Het wordt tijd dat meer mensen kunnen (in)zien hoe bijzonder & divers deze doelgroep is en wat voor waarde deze jonge mensen hebben in de samenleving. Ik noem mijn studenten niet voor niets ruwe diamanten….

Middels deze blog neem ik je graag mee in mijn belevenissen binnen en buiten het ROC waar ik werk als docent en bezig ben om mijn missie in september 2015 te laten slagen. Bouw en denk je mee?!

“During your life, never stop dreaming. No one can take away your dreams”
- Tupac Shakur -