Oeff werk je op het mbo?!

“Oeff pittig lijkt me!”..Ik sta op een verjaardag en vertel over mijn baan. Op eén of andere manier blijft het mbo een slechte naam hebben als werkplek. De één vergelijkt de school met een “dangerous minds” plek waar er regelmatig relletjes zijn, “zeker met al die diversiteit & pubers op school” en de ander lijkt het lesgeven op zich al een klus.
Regelmatig haal ik mijn schouders op wanneer mensen de “Oeff.. zin” uitspreken. Hmm ik weet niet of het lastig is.. Is lesgeven (soms) pittig? Ja. Is het elke dag anders? Ja. Vraagt het veel flexibiliteit? Ja. Hoor je wel eens verhalen, woorden, voorbeelden waar je nooit eerder van had gehoord? Ja. Sta je wel eens met kippenvel, een traan, rode vlekken je nek of een big smile voor je klas? Ja. Ben je naast docent ook mentor, peer, rolmodel, slecht nieuws brenger & changemaker? Ja.

Ik denk dat iedereen het woord “pittig” anders interpreteert. Ik zie mijn werk niet per se als lastig maar wel als uitdagend. Een baan die nooit 1 dag hetzelfde en te voorspellen is. Maar dit hoort bij het werken met mensen. Vaak is het lesgeven zelf niet de moeilijkste klus maar wel als je met studenten in gesprek komt over onderwerpen die ons allen raken. Vanmorgen bespraken we bijvoorbeeld het nieuws, een manier om mijn burgerschapsles te starten. 1 van de studenten las zijn nieuwsbericht voor; “nieuw medicijn tegen kanker te duur voor Jan-Modaal”.. Sommige studenten reageren boos, gaan in discussie waarom er zulke berichten worden geschreven en hoe het komt dat er zo onderscheid wordt gemaakt en 1 meisje begint hard te snikken en rent de klas uit. 2 klasgenootjes rennen haar achterna. Daar sta ik dan, de klas is muisstil en ik check bij de klas of ik even naar de meiden kan lopen. “Natuurlijk juf”.. buiten op de gang staan de meiden dicht bij elkaar en troosten de huilende student. Ze heeft net een dierbaar familielid verloren aan kanker en dit bericht kwam hard binnen. “Hoe kan het juf, met al dat onderzoek en al dat geld er nog steeds geen medicijn is. Men kan nu hologrammen, 3d printers en maanlandingen maken dan moet een stom medicijn toch ook lukken?!”.. We zijn allen stil. Bij terugkomst in de klas reageren de andere klasgenoten warm en bezorgd op de verdrietige studente. Wat daarna volgt is bijzonder, we raken in gesprek over leven/ dood en het hiernamaals. We sluiten de les af met een minuut stilte voor iedereen die we hebben verloren.

Docent zijn is werken met mensen, met ieder een eigen verhaal en levenspad. Sommige jonge mensen maken meer mee dan een gemiddelde vijftiger, dat maakt het niet meer of minder erg, het maakt dat je de lessen en dagen moet nemen zoals ze zijn en de jonge mensen tools moet geven om met deze levenslessen om te kunnen gaan. Pittig of niet, het is een voorrecht om iemand een stapje verder te helpen in hun leven.

Dus Kris, hoe ga je dat aanpakken met opdracht A2 en met wie werk je samen? “Uhm weet ik veel, met Google ofzo”.

“Hey juf, hoe is het? Hier even een mailtje vanuit de collegebanken in Leiden, super tof hoor hier in Leiden maar wat groot en onpersoonlijk zeg. Bent u morgen op school? Ik ben dan in de buurt en zou graag even willen groeten”.. 

Bij het openen van mijn mailbox tref ik deze e-mail. Hij is een van mijn oud studentes die nu de lerarenopleiding in Leiden volgt. Ooit begonnen op niveau 2 studeert ze nu met veel passie en plezier op het hbo. Een droom voor haar die uitkwam. Het tempo is snel, de boeken zijn dikker maar 1 ding vindt ze het meest lastig; de onpersoonlijkheid. 

Vanmiddag kwam studente N. langs om even te groeten en bekende gezichten zien. “Raar”, begon ze, “Hoe vaak ik hier heb gedacht dat ik zo snel mogelijk mijn diploma wilde halen om verder te kunnen, voelt het toch fijn om hier weer even te zijn. Hier hangt er een sfeer van een kleine familie en zijn de docenten oprecht geïnteresseerd in je. Het maakt jullie zeker uit of je er wel of niet bent, hoe het echt met je motivatie gaat en wat je dromen zijn.” 

Terwijl ik naar haar luister denk ik terug aan het mbo-hbo debat waar ik gister was op de Hogeschool van Amsterdam. Met diverse partijen waren we in debat over hoe we de stap van het mbo naar het hbo kleiner kunnen maken. Maar ook hoe het komt dat er vele mbo studenten tijdens het eerste jaar van de nieuwe opleiding uitvallen. Het snelle tempo, gebrek aan theoretische kennis, persoonlijke problematieken werden als oorzaken opgegeven. Echter werd er ook gesproken over het ontbreken van goede studentenbegeleiding. De opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening aan de HvA (waar vele studenten, die ik doceer, heen stromen) heeft bijvoorbeeld dit jaar al 500 eerstejaars. Studenten begeleiden gaat daar door die grote aantallen dus anders dan op het ROC. Dit geldt ook voor Leiden als ik de verhalen van studente N. zo beluister. 

Het is sneu want zoals Meester Bart gister tijdens het debat zo mooi verwoorde; “een succesvolle studie wordt bepaald door docenten die samen met studenten in die trein willen zitten, op weg naar een bestemming die voor veel studenten nog onbekend is. Het liefst komt de student snel mogelijk bij zijn eindbestemming. Soms is uitvallen ook helemaal niet erg. Deze studenten kiezen voor een andere richting, of stappen uit op zoek naar een baan om hun droom te verwezenlijken. Met een beetje geluk nemen zij vanuit hun opleiding hun bagage mee om uiteindelijk met een omweg hun eindstation te bereiken.” Samenwerking en persoonlijke aandacht zijn dus de kernwoorden.

Terwijl studente N. haar thee op heeft en ons bij heeft gepraat staat ze met een grote smile op en zegt;”onpersoonlijk of niet, door jullie en mijn harde werken studeer ik nu in Leiden en vlammen zal ik, pas op want straks word ik jullie grootste concurrent ;-)”. Gelijk heeft ze om zo te dromen & denken en ik kan niet wachten om mijn concurrente straks op een school rond te zien lopen die op haar manier weer studenten zal laten dromen. 

Thnk – School of Creative Leadership

Omdat ik de droom heb om een eigen school op te starten – daar waar (jonge) mensen bewust worden van hun authenticiteit & waarde en deze leren te gebruiken, bezoek ik ook andere instituten die dat al doen. Mensen leren op diverse manieren en hoe meer ik lees over onderwijs, hoe meer ik diverse instituten en kanjers ontmoet die zich inzetten om mensen het meeste uit zichzelf willen halen. Om inspiratie op te doen en verbanden te leggen zoek ik deze mensen op.

Een van die inspirerende scholingsbedrijven is THNK. Gelegen op het mooie Westergasterrein arriveer ik tijdens de lunch in een ruimte wat iets weg heeft van de gezellige/ rommelige Montessori- of een Vrije school. Op een muur hangen allemaal gekleurde post-its met krabbels of tekeningetjes, overal liggen stiften en staan lage krukjes. Het enige wat niet klopt is de leeftijd van de aanwezigen; de gemiddelde leeftijd van de leerlingen op deze ‘school’ ligt ergens tussen de 30 en 40 jaar. Ook staan ze niet aan het begin van hun loopbaan; vrijwel allemaal hebben deze professionals hun sporen als ondernemer, in het bedrijfsleven of in de creatieve sector al ruimschoots verdiend. Het zijn Harvard-alumni, winnaars van prestigieuze beurzen en prijzen als de Rockefeller Foundation, de Bellagio Residency, de Red Dot Design Award, de Cannes Lions.

Toch zijn de 35 deelnemers , vanuit de hele wereld, hier wel om iets te leren. Een half jaar lang nemen ze deel aan een parttime programma dat bestaat uit discussies en groepsopdrachten. Vervolgens krijgen ze een jaar lang coaching bij de ontwikkeling van hun eigen bedrijf, het opstarten van een nieuwe onderneming of een andere belangrijke verandering die ze willen bewerkstellingen in een bepaalde sector.
Dit allemaal om met de deelnemers een concrete bijdrage te leveren aan een betere wereld, aldus de founders van THNK. “Wij geloven dat de wereld zo complex is, zulke grote problemen kent dat er een nieuw type leiderschap nodig is om deze problemen op te lossen”, zegt Mark Vernooij, manager van THNK. “De leiders van de toekomst moeten moeten hun linker- en rechterhersenhelft kunnen gebruiken en de wereld heeft dringend behoefte aan creatieve geesten”.

Het ontbreken van de ‘i’ in hun naam is exemplarisch voor THNK’s filosofie: dat de uitdagingen waarvoor we vandaag de dag in de wereld staan, niet door individuen alleen kunnen worden opgelost, maar collectief – creatieve leiders weten dit. Het gaat niet om de ‘i’, de ik alleen, maar altijd in samenwerking met anderen.

Terwijl ik door de ruimte liep dacht ik aan mijn vragen die ik vlak voordat ik naar binnen liep had. “Zijn die Harvard mensen wel benaderbaar? Hoe gaan zij om met twijfels en vragen? Etc..” Deze vragen verdwenen toen ik goed om mij heen keek en de krachtige vibe. Duidelijk lopen hier allemaal mensen rond die verandering willen en ook creëren. Met een no-nonsense lopen ze druk doch relaxed rond, spreken met elkaar over hun projecten/ uitdagingen in eigen land om vervolgens hier een vervolgstap neer te zetten. Het is een omgeving die je ieder gunt, waar creativiteit en ondernemerschap voorop staan en wat duidelijk mij geïnspireerd uit het gebouw doet verlaten. 

- If at first the idea is not absurd, then there is no hope for it. - 

Rots & water

De eerste twee lesweken zitten erop. Deze weken zijn voor zowel de student als docent spannend. Beiden leren we elkaar kennen, testen en ontdekken we wie er voor ons zit & staat. Het zijn weken waar een studente mij verteld over haar pestverleden en aangeeft zich onzeker en beetje bang te voelen in de nieuwe klas. Weken waar een groep studenten ons voor de gek probeert te houden door te beweren dat ze hun buitenschoolse activiteit echt hebben gemaakt. Echter bij een strenge navraag blijkt dat ze toch lekker bij de Mac, om de hoek, hebben gegeten en online de antwoorden op de vragen hebben gevonden. Weken waar studenten te laat komen voor de les, boos worden op de gang omdat ze niet meer de les in mogen en direct leren dat school geen spel is. En ik leer deze weken ook, tijdens een bezoek aan de kinderboerderij, dat kippen & ganzen “vies kunnen kijken”. Om dit laatste moest ik zo hard lachen, dat de student in kwestie weer pissig naar mij keek en ik toch maar de kip een beetje aan de kant probeerde te lokken.

Maar het zijn ook weken waar je soms verrast wordt met het bezoek van een oud student…
Terwijl ik een les voorbereid zie ik in mijn ooghoek een grote lachende jonge man staan. Zowel ik als mijn collega’s zijn blij S. weer te zien. S. zat in 1 van mijn eerste mentorklassen en begon zijn studie met veel motivatie. Deze jongen wilde toen al een doel voor ogen en probeerde naast zijn studie zoveel mogelijk te doen om zichzelf zo breed mogelijk op te leiden. Dat betekende 3 verschillende stages, extra trainingen naast school en het laatste jaar stopte hij zelfs met zaalvoetbal (met pijn in zijn hart) omdat hij meer tijd nodig had voor zijn opleiding en stage. Woonachtig in Amsterdam Nieuw-West zag hij een hoop op straat en wilde met zijn ervaring verschil maken. Samen met zijn grote passie; sport, had hij het plan om voor kinderen die thuis de nodige steun & aandacht missen het nodige te creëren waar zij zic konden uiten en prettig konden voelen.

In de drie jaar dat hij op school zat heb ik hem zien groeien van een jonge-stoer-pratende-student naar een jonge man, met veel ondernemersdrang en die het zo goed op zijn laatste stage had gedaan dat zij hem een baan als Rots&Water trainer aan hadden geboden. S. kwam blijkbaar net van een dergelijke training, reed voorbij zijn oude school en had zin om ons te groeten. Hij miste het vertrouwde schooltje toch een beetje. Terwijl hij voor me stond bekeek ik hem eens goed; een goed geklede jonge man die met een zekere zekerheid en enthousiasme vertelde over de trainingen die hij nu geeft op de basisscholen. Hier doe je het voor als docent, dacht ik. S. vraagt hoe de nieuwe eerstejaars zijn en ik vertel een beetje hoe de eerste twee weken zijn verlopen, met een grijns zegt hij dat dat bij de eerstejaars hoort. “Dat testen zal niet erg lang duren juf, gewoon duidelijk & rechtvaardig blijven en goed opletten op dat onzekere meisje. Mochten het getest toch wel wat lang duren, koppel ze dan maar aan de derdejaars, dan leren ze gauw genoeg wat wel of niet kan, zo hebben wij het ook geleerd. Destijds vond ik dat niet zo leuk maar het hielp wel. Maar al zullen ze leren, u zult nooit meer zo’n klas krijgen zoals de onze, juf ;-)”

Ik lach, hij zat inderdaad in een bijzondere klas maar elk schooljaar heeft wel nieuwe ruwe diamanten die zich tijdens hun schoolcarrière ontpoppen tot stralende glimmers. Nadat S. met alle docenten even heeft bijgepraat laat hij zijn visitekaartje achter, pakt zijn autosleutels en zegt met een big smile; “goed ik ga weer, het werk roept, bellen jullie me als jullie ook een training willen van me?!” Ha, ja inderdaad, hoe tof zou het zijn als wij en de nieuwe studenten getraind worden door oud studenten die nu in het werkveld staan?! Ik kijk hoopvol naar mijn collega aan de overkant, met wie ik schrijf en denk over een nieuw Sociaal Cultureel Werk curriculum.. “Geen gek idee wat S. opperde toch?!”.. 

Beats & dreads

Als ik mijn ervaren collega’s mag geloven schijnt dat het niet uit maakt hoe lang je in het onderwijs zit, de eerste lesweek blijft altijd soort van spannend. Spannend omdat je benieuwd bent naar wat de nieuwe studenten zullen brengen & hoe de oude studenten zijn gegroeid in de zomer èn of je het nog wel kunt; “docent zijn”. Terwijl ik deze eerste lesweek op school rond liep en de studenten in hun nieuwe outfits bekeek & vakantieverhalen hoorde moest ik denken aan mijn eerste dag binnen het ROC van Amsterdam…

Nadat ik een poos bij de Raad voor de Kinderbescherming had gewerkt was ik geswitcht naar de commerciële sector omdat ik de wachtlijsten/ nooit geld en de beperkingen in het welzijnswerk zat was. Maar na ruim twee jaar mooie maatpakken bekijken en business jargon te hebben gehoord miste ik de diversiteit en bepaalde echt- rauwheid van mijn oude baan. Of toeval bestaat weet ik niet maar kort daarna belde mijn oud manager van de Raad mij op met de vraag of ik ooit had nagedacht om les te gaan geven binnen het mbo. Ze zocht iemand die goed om kon gaan met de studenten, hun achtergrond begreep & kende en het leuk vond om hun het vak; social work, te leren. Iemand met passie voor de doelgroep & werk dus. “Well that’s me” dacht ik, hoewel ik totaal geen beeld had bij lesgeven; ik, een juf?!

Enige tijd later liep ik voor het eerst het schoolgebouw binnen en na een paar seconde wist ik het; “vergeet die vooroordelen over het mbo, hier leeft het!” Terwijl ik stond te wachten voor mijn sollicitatiegesprek liepen beren van jongens met lange dreads of een tattoo onder hun oog & meiden in outfits waar je drie keer naar moest kijken vanwege alle details, mij voorbij. Daarnaast hoorde ik tig talen en een zware hip-hop beat die van de dansopleiding bovenin het gebouw kwam. De studenten die ik zag deden me denken aan het type jonge mensen die ik bij de Raad ook tegen kwam; recht door zee, passievol, hart op de tong en niet bang om mij eens uitgebreid te checken en testen. Echter zou ik nu dan wellicht niet hun (verplichte) hulpverlener zijn maar een docent die hen meer kon leren over het vak en nog beter; hoe zij verschil konden maken met hun kennis & ervaring. Vijf jaar terug gaf deze gedachte mij een grote smile en werd ik aangenomen.

De eerste lesweek van mijn vijfde schooljaar zit er op en ik weet zeker dat dit weer een jaar zal worden waar ik dagelijks diverse emoties zal ondervinden die mij vormen, laten groeien en scherp houden en deze wil ik zeker delen. Het wordt tijd dat meer mensen kunnen (in)zien hoe bijzonder & divers deze doelgroep is en wat voor waarde deze jonge mensen hebben in de samenleving. Ik noem mijn studenten niet voor niets ruwe diamanten….

Middels deze blog neem ik je graag mee in mijn belevenissen binnen en buiten het ROC waar ik werk als docent en bezig ben om mijn missie in september 2015 te laten slagen. Bouw en denk je mee?!

“During your life, never stop dreaming. No one can take away your dreams”
- Tupac Shakur -

 

Dromen & doelen

Ik ben een jonge vrouw met dromen en doelen. Eén van mijn dromen is om een lerende omgeving te creëren daar waar (jonge) mensen bewust worden van hun authenticiteit & waarde en deze leren te gebruiken.

- Die ruwe diamanten die ik dagelijks zie, verdienen al het licht om te kunnen schitteren. -

Regelmatig zal ik hier verhalen plaatsen die ik mee maak op het ROC van Amsterdam of andere plekken waar ik kom om meer aan mijn dromen & doelen te werken. Nu post ik al regelmatig leuke quotes/ foto’s en events van & over mijn studenten. Nieuwsgierig? Kijk dan op de Facebook-pagina van Juf Laura.

- Inspireren doe je samen -